اطرات روسپیان سودازده من |
خانہ مھرویان خفتہ
۱
در سالگرد نود سالگی ام خواستم شب عشقی دیوانہ وار رابا نوجوانی باکرہ بہ خود
ھدیہ دھم۔ بہ یادرزا کابارکاس ﴿۱﴾ افتادم؛ مالک یک(ص) خانہ مخفی کہ عادت داشت
ھر وقت خبر تازہ ای بہ دستش می رسید آن مشتریان خوبش اطلاع دھد۔ ھیچ وقت بہ او
و بہ ہیچکدام از پیشنھادھای وسوسہ انگیز و بی شرمانہ اش تن در ندادہ بودم،
امااواصولی راکہ من بہ آن ھا اعتقاد داشتم قبول نداشت و بالبخندی موذیانہ می
گفت: اخلاقیات ہم بستگی بہ زمان یا زمانہ دارہ، خواھی دید۔
سنش کمی از من کم تر بودو از سال ھاپیش آن قدر از اوبی خبر بودم کہ حتامی
توانست مردہ باشد اما با اولین زنگ تلفن صدایش راشنا ختم و بی ہیچ مقدمہ ای
گفتم:۔ امروز آرہ۔
من پرسید : چی رومی خوای بہ خودت ثابت کنی؟ جایی زدہ بود کہ بیشتر از ھر جای دیگرم می سوخت، جواب دادم: ھیچی، خودم خوب میدونم چہکاری ازم برمی آدوچہ کاری برغی آد۔ با بی تفاوتی گفت: عاقلان دانند، ولی نہ ھمہ چیزرا، ازاونھائی کہ تو برج حمل بہ دنیا اومدن فقط شماھا کہتو ماہ اُوت بہ دنیا او مدین تو این دنیا می مونید،خب چرا زودتر خبر نکردی؟ گفتم الھام خبر غی کنہ۔گفت :اماصبرازھر آدمیزادی عاقل ترہ واز من خواست لااقل دو روز برای این کہ ھمہ جای بازار را بگردد بہ او وقت بدھم۔ خیلی جدی گفتم: تو معاملہ ای مثل این، او نم تو سن و سال من، ھر ساعت اندازہ یک سالہ۔ تردیدش بر طرف شد و گفت: پس غی شہ نہ، باشہ مھم نیست، این طوری حالش ہم بیشرہ، ھر چہ باداباد، تایک ساعت دیگہ بھت زنگ می زم۔
لازم نیست خودم چیزی بگویم چون از چند فرسخی ہم معلوم است : زشت و خجالتی
| اطرات روسپیان سودازده من |
’’زن مھما نخانہ دار بہ اگوچی پیر ھشدار داد:ھیچ کارزشتی نباید بکنی۔ مبادا
انگشت توی دھن زن خوابیدہ یا یک کار دیگہ ای شبیہ این بکنی۔‘‘
یا سوناری کاواباتا،
